Kúlstig.

Það að vera kúl og það að vita hvað er kúl.
Tvennt ólíkt.
Neutral-töffarar eru afar fágætir. Gúmmítöffara má hins vegar finna á hverju strái. Veldu bara réttu leiðina við lækinn og þá færðu að drekka. En af hverju virðist það samt eins og gúmmítöffararnir ná alltaf yfirráðunum í þessum heimi?
Er það öfund, græðgi, sterkari tvívöðvar?

Greind.
Í grunnskóla lærum við að greind sé hæfileikinn til þess að aðlagast umhverfinu. Þeir sem að geta aðlagast umhverfinu eru greindari en hinir. En það að aðlagast umhverfinu þýðir ekki alltaf að maður fái rétt á prófum, er það? Maður hlýtur að geta verið með kúl-greind, annars væru engin af okkur svöl. Ef að allir væru Palli einn í heiminum myndu eflaust allir vera þeirra 100% sjálf.
En hver er munurinn á því að vera maður sjálfur og vera sjálfið í samfélaginu? - Það að vita hvernig fólk mun bregðast við þér - greindin að aðlagast umhverfinu þínu, þessar lærðu reglur.

Við erum strengjabrúður lífs okkar. Tilviljun hæ hoppsa hí. Síðan geim óver. Búið líf.

Það að aðlagast umhverfinu er í raun ekki umhverfið sjálft, heldur samfélagið. Siðblindurnar, þeir sem ekki fara eftir reglum samfélagsins, þeir sem ekki hegða sér og hugsa eins og samfélagið segir þeim að hugsa, ÞEIR mega rotna í rúmum með beltum og hengilásum með nógu mikið dóp til þess að þurfa ekki að hugsa.

Fulltrúar landsins fara því út í heim tralalala. FRJÁLST LAND, VELFERÐARRÍKI og NÁTTÚRUAUÐLINDIR bera upp á góma. Er hægt að hugsa fyrir sjálfan sig lengur, eða hefur það alltaf verið fjarlægur draumur? Manni er ekki frjálst að gera neitt lengur og það hryggir mig.

Að vera góður og vita hvað er gott. Hvort er Ísland?