Að lifa í NÚ-inu.

Einhver sagði einhverntímann að NÚ-ið er hin líðandi stund sem ekki er hægt að skrásetja. Það eina NÚ sem við lifum í er NÚ því að NÚ-ið er NÚ og NÚ og NÚ. Um leið og þú segir NÚ þá er það NÚ farið og nýtt NÚ komið. En lifum við þá ekki í fortíðinni og framtíðinni ?
Auðvitað lifðum við í öll þau NÚ sem hafa orðið síðan við urðum til en hugsar einhver nú til dags að maður er til NÚNA?

Ég hef oft fengið það framan í mig að ég lifi í framtíðinni. Þegar ég var í grunnskóla gat ég ekki hægt að segja 'Ég get ekki beðið eftir því að fara í menntaskóla' og nú þegar ég er loks komin í menntaskóla get ég ekki hægt að plana háskólaárin. Er ég þá anti-melló skipulagsfíkill eða er þetta ekki innbyggt í okkur öllum? Mér þykir gaman að lifa og fagna framtíðinni. En til þess að gera sem best úr framtíðinni og gera hana að heilmörgum góðum NÚ-um, þurfum við að skipuleggja framtíðina með hjálp reynslu allra gömlu NÚ-anna.

NÚ-ið er málið, eða hvað? Hvað ert þú að gera NÚ-na ?